ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ… Η ΠΙΟ ΑΣΦΑΛΗΣ ΠΛΟΗΓΟΣ
Γράφει : Ο Δημήτριος Μητρόπουλος Αντ/γος ε.α. Επιτ. Υπαρχηγός. ΕΛ.ΑΣ. Πτυχ. Νομικής και Δημ. Δικαίου και Πολ. Επιστημών Νομικής Σχολής Αθηνών. Συγγραφέας, Μέλος της Ένωσης Μεσσηνίων Συγγραφέων.
Είχαν κανονίσει τα πάντα με κάθε λεπτομέρεια. Όλοι τους κυνηγοί και μάλιστα με εμπειρία χρόνων τόσο στο κυνήγι, όσο και στις ορειβασίες και στις πορείες στα βουνά σε όλες τις εποχές.
Η αγάπη τους για τη φύση, η διάθεση τους να γνωρίσουν νέους τόπους, νέα μέρη, τους οδήγησε αυτή τη φορά στο Καλλίδρομο όρος, του νομού Φθιώτιδας. Έχοντας λάβει όλα τα μέτρα ασφάλειας με την κατάλληλη κυνηγετική ενδυμασία, άρχισαν την πορεία τους μέσα στο δάσος με πανύψηλα έλατα.
Είχαν φορτίσει τα κινητά τους, όπου έβρισκαν το σχεδιάγραμμα της πορείας τους. Ο καιρός όμως δεν ήταν σύμμαχος. Από ημέρες τα δελτία ειδήσεων μιλούσαν για ακραία καιρικά φαινόμενα. Για την κακοκαιρία “Daniel”, όπως την ονόμασαν.
– Δεν νομίζω να έλθει κατά δω, είπε ο Κώστας, ο πιο έμπειρος της ομάδας, θέλοντας να διώξει τον δισταγμό και την αγωνία των νεαρών της Παρέας. Αντίθετα όμως σύννεφα βαριά διαγράφονταν στον ουρανό, μα εκείνοι συνέχιζαν την πορεία τους. Οι πρώτες ψιχάλες άρχισαν να πέφτουν. Όσο περνούσε η ώρα, όλο και δυνάμωνε η βροχή επικίνδυνα. Σε λίγο ο Κώστας πρότεινε να σταματήσουν. Το νερό της βροχής αυξανόταν απειλητικά. Η πορεία γινόταν δύσκολη. Άρχισαν και δυνατοί κεραυνοί που τους φόβισαν ακόμη πιο πολύ.
Προσπαθούσαν να βρουν καταφύγιο, κάτω από τα μεγάλα έλατα του δάσους. Μάταια όμως και επικίνδυνα! Η ασταμάτητη βροχή η “μαυρίλα”, από τα σύννεφα που είχαν σκεπάσει τον ουρανό, οι κεραυνοί, το άγνωστο μέρος τους έκαμαν να τρομάξουν. Πρώτη φορά στην τόση εμπειρία τους συναντούσαν κάτι τέτοιο.
Όλοι διαπίστωσαν ότι από στιγμή σε στιγμή κάτι άσχημο εξελισσόταν. Η απογοήτευσή τους μεγάλωσε όταν προσπαθούσαν να λάβουν πληροφορίες από το κινητό, αλλά το σήμα είχε χαθεί. Μετακινήθηκαν λίγο ψηλότερα, αλλά ούτε και εκεί. Η αγωνία κυριαρχούσε στη καρδιά και στα λόγια τους.
– Χαθήκαμε, φώναξε φοβισμένος ο Σέργιος, ο νεώτερος της παρέας. Δύσκολα θα τα βγάλουμε πέρα. Δεν γνωρίζουμε που πάμε. Ο πλοηγός ανενεργός δεν έχει ακόμη σήμα. Η βροχή ήταν ασταμάτητη. Η κακοκαιρία “Daniel”, που είχε επισκεφθεί την ευρύτερη περιοχή, επηρέασε και τη Φθιώτιδα. Οι κυνηγοί ήταν πλέον σε απόγνωση.
– Μόνο ο Θεός μας σώζει… Παναγία μου, σώσε μας! Είπε ανήσυχος και ο Κώστας ο αρχηγός της ομάδος. Αμήχανοι και ταραγμένοι άρχισαν να σταυροκοπιούνται. Μα τι ήταν αυτό που φάνηκε στο βάθος του δάσους. Ένα φως που έβγαινε από ένα πέτρινο προσκυνητάρι.
Ναι, προσκυνητάρι ήταν. Καλά το έβλεπαν – πέτρινο με την εικόνα της Παναγίας. Αυθόρμητα όλοι έτρεξαν προς το μέρος εκείνο. Όσο προχωρούσαν συνομιλούσαν κι έλεγαν :
– Θα το ‘χουν φτιάξει από το Μοναστήρι. Κάπου κοντά εδώ έχω δει ότι βρίσκεται ένα Μοναστήρι.
Είδαμε και σχετικές πινακίδες στην αρχή της πορείας μας. Στη προσπάθεια τους να φτάσουν και να ασφαλιστούν, χωρίς να το καταλάβουν, βρέθηκαν έξω από την πόρτα της Μονής. Εκεί εξαφανίστηκε το προσκυνητάρι με την εικόνα, χάθηκε το φως. Χτύπησαν με λαχτάρα τη μεταλλική πόρτα. Άνοιξε μια Μοναχή. Απόρησε μόλις τους είδε με αυτή την κακοκαιρία. Τους οδήγησε στο Αρχονταρίκι να ξαποστάσουν. Φαίνονταν ταλαιπωρημένοι. Σε λίγο ήρθε και η Ηγουμένη. Της διηγήθηκε όλη την περιπέτειά τους : πως χάθηκαν, πως δεν λειτουργούσαν τα κινητά τους, πως είδαν το προσκυνητάρι μέσα στο δάσος. Μάλιστα την ευχαρίστησαν, γιατί το προσκυνητάρι έγινε η αιτία να βρουν το δρόμο για το Μοναστήρι. Εκείνη τους άκουγε με θαυμασμό, και με την βεβαιότητα, ότι ένα ακόμη θαύμα είχε κάνει η Παναγία.
– Καλοί μου άνθρωποι, τους καθησύχασε η Ηγουμένη, εμείς δεν έχουμε κανένα προσκυνητάρι μέσα στο δάσος. Η εικόνα της Παναγίας μας βρίσκεται στο προσκυνητάρι μέσα στο ναό, όπου θα σας οδηγήσω σε λίγο.
Εκεί βρίσκεται η Βασίλισσά μας, η Κυρά μας, η Μάνα μας, η Παναγία. Λέγεται Δαμάστα. Διότι δαμάζει κάθε κακό, όπως σας έκανε η χάρη της σήμερα 7 Σεπτεμβρίου, παραμονή της εορτής της. Αυτή είναι η πιο ασφαλής πλοηγός. Είναι η οδηγήτρια. Δείχνει τον δρόμο και μας οδηγεί προς τον υιό της και Θεό μας. Εύχομαι πάντα να σας οδηγεί προς Αυτόν και να σας προστατεύει. Στη συνέχεια έπειτα από ένα κέρασμα τους οδήγησε στο Καθολικό της Μονής. Εκείνοι με δάκρυα στα μάτια γονάτισαν μπροστά στο πραγματικό προσκυνητάρι, με την ζωντανή εικόνα της Παναγίας της Δαμάστας, ευγνωμονώντας τη, για το θαύμα που τους είχε κάνει, παραμονή της εορτής της. Ιερά Μονή Γενεσίου Θεοτόκου Δαμάστας. Είναι γυναικείο μοναστήρι, που βρίσκεται 23 χιλιόμετρα από τη Λαμία, σε υψόμετρο 740 μέτρα στο Καλλίδρομο όρος. Εορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου στα Γενέθλια της Θεοτόκου.
Η μονή είχε καεί μερικά χρόνια πριν την επανάσταση του 1821.Το καθολικό της μονής όπου έχει μορφή σταυρικής βασιλικής μετά τρούλου και είναι οκτάπλευρο συμμετρικό, δεν είναι γνωστό πότε χτίστηκε.
Ιστορήθηκε το 1818 ενώ η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας που βρίσκεται στη μονή, είναι έργο του 16ου αιώνα και φέρει επάργυρη επένδυση του 1892. Η αγιογράφηση της Μονής έγινε με έξοδα του αγωνιστή της επανάστασης Γ. Δυοβουνιώτη, σύμφωνα με επιγραφή που σώζεται πάνω από την είσοδο του καθολικού. Στη διάρκεια της Επανάστασης του 1821 η μονή υπήρξε κέντρο των επαναστατών στη Στερεά Ελλάδα. Μετά τη δημιουργία του ελληνικού Βασιλείου διαλύθηκε και έχασε την περιουσία της, με το διάταγμα του Όθωνα το 1833.
Περίπου εκατό χρόνια αργότερα εγκαταστάθηκε στη Μονή μικρή ανδρική αδελφότητα μοναχών, ενώ το 1953 μετατράπηκε σε γυναικείο μοναστήρι. Σχετικά με την προέλευση της ονομασίας Δαμάστα υπάρχουν δύο εκδοχές : σύμφωνα με την πρώτη προέρχεται από το Δαμάστρα, που σημαίνει την Παναγία που δαμάζει τα πάθη και τον πόνο, ενώ σύμφωνα με τη δεύτερη η εικόνα της Παναγίας είχε έρθει από τη Δαμασκό και σιγά σιγά το αρχικό Δαμάσκα έγινε Δαμάστρα.
Πηγή : – Ορθόδοξο Χριστιανικό Περιοδικό Θεολόγων “Ο Σωτήρ”.
– Βικιπαίδεια – el. M.wikipedia.org.
Με εκτίμηση
Δημήτριος Μητρόπουλος
